Α! Οι παλιές αγάπες πεθαίνουν.
Πεθαίνουν και πάνε στον παράδεισο στολισμένες απ’ την καλοσύνη της αγίας μνήμης που θέλει να ξεχνά κάθε πίκρα τους, κάθε ώρα κακιά. Οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο καθαγιασμένες, εξωραϊσμένες, καταξιωμένες μέσα σε σύννεφα νοσταλγίας που ακούραστα μνημονεύει τη δόξα τους και την ανεπανάληπτη ομορφιά τους…
— Μάρω Βαμβουνάκη
Ο μπαμπας μου δεν μου πηρε δωρο,εδωσα τους αγωνες μου οπου δεν μου εδιναν χωρο,τον πηρα με τους αγκωνες μου και βρεθηκες εσυ,τοτε σε γνώρισα γιατι μεσα απ’το τσουρμο,σε ξεχωρισα και σε διεκοπταν τα λογια μου,συμπλήρωνα τις φρασεις σου και μάθαινα,χαζευα τις εκφρασεις σου και μου πες το σ’αγαπω σε λαθος χρονο,το ‘πες νωρις,παμε παλι,πες το ξανα,πες το σαν να το εννοείς.
You’re like a song that I heard when I was a little kid but forgot I knew until I heard it again.
— Maggie Stiefvater, Lament: The Faerie Queen’s Deception (via autare)
